la lang…
uhmm.. eto.. ngayon na lang uli… suhmm.. pano ba uumpisahan.. last saturday.. july 16… la lang… i cried.. kasi.. uhmm.. sinabi ko sa knaya na iiwan ko na sya… na… dapat makaranas din sya ng pain.. basta… damiko sinabi.. tas ako ang naiyak.. mukang ewan diba? uhmm.. kaya ako siguro umiyak kasi.. hindi ko kaya.. hindi ko kayang iwan siya. hindi ko kayang saktan siya. siguro nga hindi ako nag-isip sa mga ginawa ko.. sa mga sinasabi ko.. kaya nagkaganun.. nung una.. nung sinabi nyang ‘iwan mo na ko’.. wala lang.. natahimik lang ako.. i was with my friends kasi.. tapos.. inasar nila ako.. sabi nung isa ‘pau, babagsak na’.. babagsak na daw luha ko.. sige.. pigil pa rin ako.. kaya pa pigilin eh.. tapos.. yun.. parang wala lang.. tapos.. may kinausap akong friend sa phone.. dun.. i started to cry.. it was the end of the world… haha.. corny.. pero.. seryoso.. ganun yung feeling.. mukang ewan.. grabe.. parang nadurog puso ko.. bakit kasi ang ewan ko.. ang lakas ng loob kong iwan siya.. hindi ko naman kaya… grrrr… tapos… sunday morning.. aga ko nagising.. dahil wala ako kasama.. siya nnman pumasok sa isip ko.. grrr… yun naiyak ako… ang tanga ko kasi… nagdisisyon ako na hindi ko naman lam kung kakayanin ko yung disisyon na yun.. tinext ko friend ko.. i asked her kung ittext ko ba siya… sabi nung friend ko ‘gusto mo tlga yung nassaktan eh noh?’…. ang kulit ko.. hindi ako masabihan.. tinext ko sya.. hindi ko matiis eh.. mahal ko kasi… yun… ang husay ko daw mang-away… hehe.. sorry na po.. hehe… ngayon.. ayos na kami… la lang.. pero nd kami… hindi na sya asar… kaya kayo.. pag magdedecide kayo.. wag padalos-dalos… buti na lang mahaba pasensya saking nung taong yun… kasi… minsan.. pag nagdecide tayo… meron tlgang bagay na nd na mabablik.. kahit sobra pang pagsisihan…
